Waarom ik begonnen ben met snoezelkampen

Zelf als kind ging ik niet graag naar kamp. Ik deed niet graag mee met verplichte spelletjes, werd niet graag vuil, ik deed liever rustige dingen en deed liever waar ik zin in had. Er werd geen rekening gehouden met mijn gevoelens. Ik moest, maar meekunnen met de groep. 

Wat ik wel graag deed was zelf monitor zijn op kamp dat deed ik al vanaf mijn 16 jaar. Tot ik kampverantwoordelijke werd. Ik zorgde vaak voor de kinderen die zich wat minder volde op kamp. 

Maar veel kinderen gingen overprikkeld naar huis, deden niet graag meer met die spelletjes, hadden nood aan rust, iemand die naar hun luisterde al het wat minder ging en samen naar een oplossing zocht, kleine groep, huiselijk gevoel. 

Daarom ben ik begonnen met de snoezelkampen. We werken rond de interesses van de kinderen, er zijn geen verplichtingen, maar wel voldoende keuze. Kamp in kleine groep in een heel huiselijke sfeer. Waar we aandacht geven aan waar de kinderen nood aan hebben? Er rust is als een kind daar nood aan heeft of dat nu is in de vorm van snoezelen of even uitleven. Op het einde van de dag gaat je kind ontprikkeld naar huis. Dat is echt mijn doel. 

Ze krijgen dan ook handvaten mee zodat ze verder thuis daar ook met aan de slag kunnen.